Noong dekada 1800, puno ng mga ulila ang mga lungsod ng England. Maraming magulang ang namatay nang bata pa dahil sa sakit. Ang mga batang walang pamilya ay napupunta sa mga workhouse, mga lugar kung saan pinagtatrabaho ang mahihirap sa malupit na kalagayan kapalit ng pagkain, o sa kalye. Marami ang hindi nabuhay nang matagal. Halos walang mapuntahan ang mga batang nag-iisa at natatakot.
Sa lungsod ng Bristol, isang batang pastor ang nagsimulang tumanggap sa kanila.
Isang pasaway na binata
Ipinanganak si George Müller noong 1805 sa Prussia, bahagi ng tinatawag ngayong Germany. Noong tinedyer siya, nagsisinungaling siya, nagsusugal, naglalasing at nagnanakaw. Nakulong pa nga siya nang sandali dahil hindi niya nabayaran ang kaniyang mga utang.
Sa edad na dalawampu, isinama siya ng isang kaibigan sa isang maliit na pag-aaral ng Bibliya sa isang bahay. May kung ano sa simpleng panalangin doon ang nagpabago sa kaniya. Naging Kristiyano siya, lumipat sa England, at noong 1832 ay naging pastor sa Bristol.
Ang unang tahanan
Nakita ni Müller ang mga bata sa kalye ng Bristol na walang nag-aalaga. Noong 1836, umupa sila ng asawa niyang si Mary ng isang bahay sa Wilson Street at binuksan ito bilang tahanan para sa mga ulilang batang babae. Hindi nagtagal ay nagbukas sila ng isa pa, at isa pa.
May ginawa siyang kakaibang pasya. Hindi siya kailanman hihingi ng pera kaninuman. Sasabihin niya sa Diyos sa panalangin ang kailangan ng mga bata, at magtitiwala siyang magbibigay ang mga tao. Maingat niyang itinala ang bawat regalong dumating, malaki man o maliit.
Patuloy na lumaki ang mga tahanan. Noong 1849, binuksan niya ang una sa limang malalaking gusali sa Ashley Down, isang burol sa labas ng lungsod. Nang mabuksan ang ikalima, kaya na nilang alagaan ang mga dalawang libong bata nang sabay-sabay.
Higit pa sa pagkain
Hindi lang pinakain ni Müller ang mga bata. Tiniyak niyang natuturuan silang bumasa at sumulat, na inaakala ng marami noon na sayang lang para sa mahihirap na bata. Nang lumaki sila, tinulungan niya silang makahanap ng trabaho o pagsasanay.
Sa buong buhay niya, mahigit sampung libong bata ang tumira sa kaniyang mga tahanan. Namatay siya noong 1898, sa edad na siyamnapu't dalawa. Ang kawanggawang sinimulan niya ay naglilingkod pa rin sa mga bata at pamilya sa Bristol hanggang ngayon.
Kung bakit niya ito ginawa
Minsan ay pinagsabihan ni Jesus ang sarili niyang mga kaibigan dahil pinaaalis nila ang mga bata.
Datapuwa't nang ito'y makita ni Jesus, ay nagdalang galit siya, at sinabi sa kanila, Pabayaan ninyong magsilapit sa akin ang maliliit na bata; huwag ninyo silang pagbawalan: sapagka't sa mga ganito nauukol ang kaharian ng Dios.
Marcos 10:14 · Ang Dating Biblia 1905
Ang ibig sabihin ng "Pabayaan" dito ay "hayaan." Hinayaan ni Müller na lumapit sila.
Ang ibig sabihin nito para sa atin
Hindi palaging mabuti ang pag-aalaga nating mga Kristiyano sa mga bata. May mga tahanan ng simbahan sa kasaysayan na naging malupit sa mga bata, at hindi natin dapat itago iyan. Pero ipinakita ni Müller kung ano ang hitsura ng pagturing sa isang batang nakalimutan bilang taong gustong makasama ni Jesus.
Baka hindi ka kailanman magpapatakbo ng bahay-ampunan. Pero puwede kang gumabay sa isang bata, sumuporta sa isang foster family, o magbigay sa isang grupong nag-aalaga sa mga batang walang kasama. Kung gagawin mo iyan, ginagawa mo ang parehong gawain, isang bata sa bawat pagkakataon, at malalaman ng batang iyon na mahal siya.